Onder het mom van ‘genieten zo lang het nog kan’, ben ik weer een keer naar de Rietputten geweest. De komende tijd — en eerlijk gezegd weet ik niet of we het dan over weken, maanden of jaren hebben — gaat daar de schep in de grond om de Blankenburgtunnel aan te leggen. Helaas gaat er dan weer een stuk mooie polder, en de thuisbasis van evenzo mooie Baardmannen, ten onder aan een lap asfalt die een magisch ‘file-oplossend’ vermogen schijnt te bezitten.
Het was in ieder geval een speciale dag, want deze begon met een privé-sessie van een dik uur met een groepje baardmannen. Meestal moet je dit soort momenten al snel delen met andere fotografen, maar dit keer waren die in geen velden of wegen te bekennen. Hoewel de vogels op flinke afstand bleven, heb ik enorm kunnen genieten van hoe ze de lisdoddes (sigaren) van het pluis ontdeden. Het had wel wat weg van het scheren van schapen.
Een paar honderd foto’s later vond ik het wel mooi geweest en ben ik verder gaan kijken in het gebied. Er zou een europese kanarie zitten, maar die heb ik de hele dag niet gezien. Wat ik wel ontdekte en daarmee aan m’n soortenlijst kon toevoegen: de witkopstaartmees. De onderstaande foto was de enige acceptabele uit de reeks, maar het ontdekken van deze zeldzaamheid gaf al meer dan genoeg voldoening. Sterker nog, mijn dag kon niet meer stuk. :-)
En dan een selectie van de baardmannen:
